لَیْسَ الْکَرِیمُ الَّذِی إِنْ نالَ مَنْزِلَةًأَوْ نالَ مالاً عَلیٰ إِخْوانِهِ باهیٰ
الْحُرُّ یَزْدادُ لِلْإِخْوانِ تَکْرِمَةًإِنْ نالَ فَضْلاً مِنَ السُّلْطانِ أَوْ جاها
المُباهاة: المفاخرة. و تَکْرِمَة: گرامی کردن. و سُلْطان: فرمان ده.
می‌فرماید: نیست کریم آن کس که اگر بیابد مرتبه‌ای را، یا بیابد مالی را، بر برادران خود مفاخرت کند. آزاده افزون کند مر برادران را گرامی کردن، اگر بیابد احسانی را از پادشاه یا جاهی.
«شارح»
گر یافته‌ای پیش بزرگان راهییا هست ترا زفضل ایشان جاهی
باید که بحال خود نگردی مغروریاران قدیم را بپرس گاهی