ارشاد به تفویض و توکّل بر خالق و جز و کلّ

دِقَّة: باریک شدن «از ثانی». والذَّکاء: حدّةُ الفؤاد.

می‌فرماید: بسیار مر خدا راست از لطف پنهان که باریک است پنهانی آن از فهم زیرک. و بسیار آسانی آید از پس دشواری، و بازبرد اندوه دل اندوهناک. و بسیار کاری اندوهناک کرده شوی به آن در صباح و آید ترا شادی در شبانگاه. چون تنگ شود به تو حالها روزی، پس استوار باش به روزی دهندهٔ یگانهٔ بزرگوار. «شارح»

فتح

امام یافعی، قدس سره در روض‌الرّیاحین فرماید که پادشاهی گوهری به ملازم خود سپرد و طفل او آن گوهر را بشکست و ملازم اضطراب عظیم داشت. درویشی گفت: «این چهار بیت به صدق و اخلاص بخوان.» چون بخواند، شخصی آمد و گفت: «جاریهٔ پادشاه را مرضی طاری شده و طبیان فرموده‌اند که گوهر را صلایه کنند و به او دهند و پادشاه می‌فرماید که گوهر را زود بشکن و صلایه کرده بیاور.»

تمام شد این ارقام پریشان به یُمن همّت درویشان در تاریخ رفیع‌الشّان «فیض نشان» صفر سنهٔ تسعین و ثمانمائه از هجرت خاتم ﷺ، موافق اسفند سنهٔ ستّ و اربعمائهٔ جلالی که زمان قران برجیس و کیوان است در عقرب و اوان اجتماع سبعهٔ سیاره است غیر بهرام دران برج سعادت انجام؛ امید آنکه از غیر محرم محفوظ و از نظر درویشان محفوظ باشد و در آخر واسطهٔ خلاص و نجات، و رابطهٔ رفعت درجات شود.

٭٭٭٭