یا أَیُّهَا الّائِلُ عَنْ أَصْحابِیإِنْ کُنْتَ تَبْغِی خَبَرَ الصَّوابِ
أُنْبِئْکَ عَنْهُمْ غَیْرَ ما تَکْذابِبِأَنَّهُمْ أَوْعِیَةُ الْکِتابِ
صُبْرٌ لَدَی الْهَیْجاءِ وَالضِّرابِفَسَلْ بِذاکَ مَعْشَرَ الْأَحْزابِ
خَبَر: آنچه محتمل صدق و کذب باشد. و إنْباء: خبر دادن. و ما زاید و تَکْذاب «به فتح»: دروغ گفتن. و صُبْر «به ضمّ حاد»: جمع صَبُور.
می‌فرماید: ای پرسنده از یاران من، اگر هستی تو که می‌جوئی خبر راست، خبر دهم ترا ازیشان بی‌دروغ گفتنی، به آنکه ایشان ظرفهای قرآن و حفاظ آنند. صابرانند نزد کارزار و شمشیر زدن، پس بپرس به آن جماعتِ گروهها را. «شارح»
هستند جماعتی که یاران منندمستغرق بحر فضل و احسان منند
در محفل دین بحفظ قرآن کوشنددر معرکهٔ نبرد قربان منند
و ابن اعثم گوید: این شعر معقل بن قَیْس ریاحی است که در حرب صِفِّین گفته.