مقاله رابعه
عذر طوطی
طوطی آمد با دهانی پر شکردر لباس فستقی با طوق زر
با شۀ گشته پشه از فر اوهر کجا سرسبزی ئی از پر او
در سخن گفتن شکر ریز آمدهدر شکر خوردن بگه خیز آمده
گفت هر سنگین دل و هر هیچکسچون منی را آهنین سازد قفس
من در این زندان آهن مانده بازز آرزوی آب خضرم در گداز
خضر مرغانم از آنم سبزپوشتا توانم کرد آب خضر نوش
من نیارم در بر سیمرغ تاببس بود از چشمه خضرم یک آب
هدهدش گفت ای ز دولت بینشانمرد نبود هر که نبود جان فشان
جان ز بهر تن بکار آید تراتا دمی در خورد یار آید ترا
آب حیوان خواهی از جان دوستیرو که تو مغزی نداری، پوستی
جان چه خواهی کرد بر جانان فشاندر ره جانان چو مردان جانفشان