دیده ور مردی به دریا شد فرودگفت ای دریا چرا باشی کبود
جامۀ ماتم چرا پوشیدۀنیست چون آتش چرا جوشیدۀ
داد دریا آن نکو دل را جوابکز فراق دوست دارم اضطراب
چون ز نامردی نیم من مرد اوجامه نیلی کردهام از درد او
خشک لب بنشستهام مدهوش منز آتش عشق آب من شد جوشزن
گر بیابم قطرۀ از کوثرشزندۀ جاوید گردم بر درش
ورنه چون من صد هزاران خشک لبمی بمیرد در ره او روز و شب