گفت یك روزی همانی می‌پریدلشكر محمود هركورا بدید
سر بسر در سایۀ او تاختندخویش را بر یكدیگر انداختند
تا ایاز آمد بر مقصود شددر پناه سایۀ محمود شد
پس دران سایه میان خاك راههر زمان در سر بگشتی پیش شاه
آن یكی گفتش كه ای شوریده راینیست آنجا سایۀ پرهمای
گفت سلطانم همای من بسستسایۀ او رهنمای من بسست
چون بدانستم كه كار اینست و بسدر دو عالم روزگار اینست و بس
سر نپیچم هرگز از درگاه اومیروم بی پاو سر در راه او