در رهی میرفت مجنونی عجببود پای و سر برهنه خشك لبشد ز سرما و گل ره بیقرارسر ببالا كرد و گفت ای كردگاریا دلم ده باز تا چند از بلایا نه باری ژنده كفشی ده مرا