گفت سقراط حكیم آن مرد پاكدر رهی میشد پیاده دردناك
سائلی گفتش ملوك روزگارجمله می‌جویندت و تو بر كنار
معتقد داری بسی اسبی بخواهتا پیاده رفتنت نبود براه
گفت هم بر پای من بار تنمبه كه بار منتی برگردنم
هرچه در عالم طلب دارد یكیزان بسی بهتر فراغت بیشكی
در سخن گر چه بلاغت باشدمآن بلاغت در فراغت باشدم
گر شوم سرگشتۀ هر بی خبرنه بلاغت ماندم نه شعر تر
گرچه شه را منصب اسكندریستبنده كردن خویشتن را از خریست