| - وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ وَ قَدْ قالَ لَهُ طَلْحَةُ وَ الزُّبَيْرُ نُبايِعُكَ عَلى اَنّا شُرَكاؤُكَ | و آن حضرت فرمود: وقتی طلحه و زبیر به او گفتند با تو بیعت می کنیم به شرط اینکه در حکومت با |
| فى هذَا الاَْمْرِ: - لا، وَلكِنَّكُما شَريكانِ فِى الْقُوَّةِ وَ الاِْسْتِعانَةِ، | تو شریک باشیم، فرمود: نه، ولی در قدرت و یاری دادن شریک، |
| وَ عَوْنانِ عَلَى الْعَجْزِ وَ الاَْوَدِ. | و در ناتوانی و سختی کمک باشید. |
حکمت ۲۰۲ |
| - وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: - اَيُّهَا النّاسُ اتَّقُوا اللّهَ الَّذى اِنْ قُلْتُمْ سَمِعَ، | و آن حضرت فرمود: ای مردم، خدا را بپرهیزید که اگر حرف زدید می شنود، |
| وَ اِنْ اَضْمَرْتُمْ عَلِمَ. وَ بادِرُوا الْمَوْتَ الَّذى اِنْ هَرَبْتُمْ مِنْهُ | و اگر نهفته دارید می داند. و بر مردنی پیشی جویید که اگر از آن فرار کردید شما را |
| اَدْرَكَكُمْ، وَ اِنْ اَقَمْتُمْ اَخَذَكُمْ، وَ اِنْ نَسيتُمُوهُ ذَكَرَكُمْ. | دریابد، و اگر بایستید شما را بگیرد، و اگر فراموشش کنید شما را به یاد آورد. |
حکمت ۲۰۳ |
| - وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: - لايُزَهِّدَنَّكَ فِى الْمَعْرُوفِ مَنْ لا يَشْكُرُهُ | و آن حضرت فرمود: کسی که سپاس نیکی ات را به جا نیاورَد تو را در نیکی کردن بی رغبت |
| لَكَ، فَقَدْ يَشْكُرُكَ عَلَيْهِ مَنْ لا يَسْتَمْتِعُ بِشَىْء مِنْهُ، | نکند، چرا که سپاست را کسی به جا می آورد که از آن نیکی بهره نبرده (خدا)، |
| وَ قَدْ تُدْرِكُ مِنْ شُكْرِ الشّاكِرِ اَكْثَرَ مِمّا اَضاعَ الْكافِرُ، | و تو از سپاس سپاسگزار بیش از آنچه کفران کننده نعمت از بین برده به دست می آوری، |
| «وَاللّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنينَ». | «و خداوند نیکوکاران را دوسـت دارد». |
حکمت ۲۰۴ |
| - وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: - كُلُّ وِعاء يَضيقُ بِما جُعِلَ فيهِ، اِلاّ | و آن حضرت فرمود: هر ظرفی به آنچه در آن می ریزند تنگ می شود، غیر |
| وِعاءَ الْعِلْمِ فَاِنَّهُ يَتَّسِعُ بِهِ. | ظرف علم که به علم وسعت گیرد. |
حکمت ۲۰۵ |
| - وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: - اَوَّلُ عِوَضِ الْحَليمِ مِنْ حِلْمِهِ اَنَّ النّاسَ | و آن حضرت فرمود: اول پاداشی که بردبار از بردباریش می برد آن است که مردم |
| اَنْصارُهُ عَلَى الْجاهِلِ. | در مقابل جاهل یارش می شوند. |
حکمت ۲۰۶ |
| - وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: - اِنْ لَمْ تَكُنْ حَليماً فَتَحَلَّمْ، فَاِنَّهُ قَلَّ مَنْ | و آن حضرت فرمود: اگر بردبار نیستی خود را به بردباری وادار، چرا که کم است کسی |
| تَشَبَّهَ بِقَوْم اِلاّ اَوْشَكَ اَنْ يَكُونَ مِنْهُمْ. | خود را شبیه قومی کند و از زمره آنان نشود. |
حکمت ۲۰۷ |
| - وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: - مَنْ حاسَبَ نَفْسَهُ رَبِحَ، وَ مَنْ غَفَلَ | و آن حضرت فرمود: کسی که خود را محاسبه کرد سود برد، و هر که از خود بی خبر ماند |
| عَنْها خَسِرَ، وَ مَنْ خافَ اَمِنَ، وَ مَنِ اعْتَبَرَ اَبْصَرَ، وَ مَنْ اَبْصَرَ | زیان دید، و آن که ترسید ایمنی یافت، و هر که عبرت گرفت بینا شد، و هر که بینا شد |
| فَهِمَ، وَ مَنْ فَهِمَ عَلِمَ. | فهمید، و هر که فهمید دانست. |
حکمت ۲۰۸ |
| - وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: - لَتَعْطِفَنَّ الدُّنْيا عَلَيْنا بَعْدَ شِماسِها | و آن حضرت فرمود: دنیا بعد از چموشی همچون بازگشت مهربانانه شتر سرکش بر فرزند |
| عَطْفَ الضَّرُوسِ عَلى وَلَدِها. وَ تَلا عَقيبَ ذلِكَ: «وَ نُريدُ | خویش به ما باز می گردد. و در پی این گفتار این آیه را تلاوت فرمود: «می خواهیم |
| اَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذينَ اسْتُضْعِفُوا فِى الاَْرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ اَئِمَّةً | بر آنان که در زمین ضعیف شمرده شدند منّت نهیم و آنان را پیشوایان |
| وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثينَ». | و وارثــان گــردانـیــم» . |
حکمت ۲۰۹ |
| - وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: - اِتَّقُوا اللّهَ تَقِيَّةَ مَنْ شَمَّرَ تَجْريداً، | و آن حضرت فرمود: خدا را بپرهیزید پرهیز کسی که دامن همت به کمر زده و خود را از علایق تنها نموده، |
| وَ جَدَّ تَشْميراً، وَ اَكْمَشَ فى مَهَل، وَ بادَرَ عَنْ وَجَل، | و کوشش کرده و خود را به چالاکی آراسته، در مهلت عمر به راه خدا شتافته، |
| وَ نَظَرَ فى كَرَّةِ الْمَوْئِلِ، وَ عاقِبَةِ الْمَصْدَرِ، | و از ترس نابودی مهلت به عمل پیشدستی کرده، و در برگشت به جهان دیگر، و سرانجام کار، |
| وَ مَـغَـبَّـةِ الْـمَـرْجِـعِ . | و بازگشت به حساب اندیشه نموده است. |
حکمت ۲۱۰ |
| - وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: - الْجُودُ حارِسُ الاَْعْراضِ. وَالْحِلْمُ فِدامُ | و آن حضرت فرمود: بخششْ پاسبان آبروها، بردباری دهنه بند |
| السَّفيهِ. وَالْعَفْوُ زَكاةُ الظَّفَرِ. وَالسُّلُوُّ عِوَضُكَ مِمَّنْ غَدَرَ. | نادان، گذشتْ زکات پیروزی، از یاد بردن آن که خیانت کرده پاداش تو، |
| وَالاِْسْتِشارَةُ عَيْنُ الْهِدايَةِ. وَ قَدْ خاطَرَ مَنِ اسْتَغْنَى بِرَأْيِهِ. | مشورت عین هدایت است. آن که مستبد به رأی شد خود را به خطر انداخت. |
| وَالصَّبْرُ يُناضِلُ الْحِدْثانَ. وَالْجَزَعُ مِنْ اَعْوانِ الزَّمانِ. | شکیبایی ردکننده سختی ها، و بی صبری یاری کننده زمانه بر جفاست. |
| وَ اَشْرَفُ الْغِنى تَرْكُ الْمُنى. وَ كَمْ مِنْ عَقْل اَسير تَحْتَ | شریفترین ثروت ترک آرزوست. چه بسا عقلی که به دست هوای حاکم |
| هَوىً اَمير. وَ مِنَ التَّوْفيقِ حِفْظُ التَّجْرِبَةِ. وَ الْمَوَدَّةُ قَرابَةٌ | اسیر است. حفظ تجربه از توفیق، و دوستی قرابتی اندوخته |
| مُسْتَفادَةٌ. وَلاتَأْمَنَنَّ مَلُولاً. | شده است. و از دل تنگ آمده از خود ایمن مباش. |
حکمت ۲۱۱ |
| - وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: - عُجْبُ الْمَرْءِ بِنَفْسِهِ اَحَدُ حُسّادِعَقْلِهِ. | و آن حضرت فرمود: خودپسندی انسان یکی از حسودان عقل اوست. |
حکمت ۲۱۲ |
| - وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: - اَغْضِ عَلَى الْقَذى وَ اِلاّ لَمْ تَرْضَ اَبَداً. | و آن حضرت فرمود:از آزار وجفای اهل دنیا چشم بپوش وگرنه هرگز خشنود نخواهی شد. |
حکمت ۲۱۳ |
| - وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: - مَنْ لانَ عُودُهُ كَثُفَتْ اَغْصانُهُ. | و آن حضرت فرمود: آن را که خلق و خو نرم است دوست و آشنا فراوان است. |
حکمت ۲۱۴ |
| - وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: - الْخِلافُ يَهْدِمُ الرَّأْىَ. | و آن حضرت فرمود: مخالفت موجب ویرانی تدبیر است. |
حکمت ۲۱۵ |
| - وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: - مَـنْ نالَ اسْـتَطالَ. | و آن حضرت فرمود: آن که به مقام رسد گردنکشی کند. |
حکمت ۲۱۶ |
| - وَقالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: - فى تَقَلُّبِ الاَْحْوالِ عِلْمُ جَواهِرِ الرِّجالِ. | و آن حضرت فرمود: در دگرگونی احوال گوهرهای مردان شناخته شود. |
حکمت ۲۱۷ |
| - وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: - حَسَدُ الصَّديقِ مِنْ سُقْمِ الْمَوَدَّةِ. | و آن حضرت فرمود: حسادت با رفیق از بیماری دوستی است. |
حکمت ۲۱۸ |
| - وَقالَ عَلَيْهِ السَّلامُ:- اَكْثَرُ مَصارِع ِالْعُقُولِ تَحْتَ بُرُوقِ الْمَطامِع ِ. | و آن حضرت فرمود: بیشترین قربانگاههای عقول زیر برق طمع هاست. |
حکمت ۲۱۹ |
| - وَقالَ عَلَيْهِ السَّلامُ:- لَيْسَ مِنَ الْعَدْلِ الْقَضاءُ عَلَى الثِّقَةِ بِالظَّنِّ. | و آن حضرت فرمود: داوری نمودن به گمان علیه انسانِ مورد اعتماد از عدالت نیست. |
حکمت ۲۲۰ |
| - وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ:- بِئْسَ الزّادُ اِلَى الْمَعادِ الْعُدْوانُ عَلَى الْعِبادِ. | و آن حضرت فرمود: ستم بر بندگان توشه بدی برای جهان آخرت است. |