به نام خداوند بخشنده مهربان
خدایا اگر اطاعت فرمانت برمن واجب نبود تو را پاک و برتر از آن می‌دانستم که به زبان یادت کنم زیرا که یادآوریِ من به اندازه من است نه در خور تو و ارزش من به آنجا نمی رسد که جایی برایِ تقدیسِ تو داشته باشم و همین جاری شدنِ نام تو بر زبان های ما واجازه‌ای که تو را بخوانیم و بی‌آلایش دانیم و به پاکی یاد کنیم خود از بزرگترینِ نعمت‌های تو برایِ ماست.
اِلـهي فَاَلْهِمْنا ذِكْرَكَ فِي الْخَلاءِ وَالْمَلاءِ وَاللَّيْلِوَالنَّهارِ وَالاِعْلانِ وَالاِسْرارِ وَفِي السَّرّاءِ وَالضَّرّاءِ وَآنِسْنا بِالذِّكْرِ الْخَفِيِّ وَاسْتَعْمِلْنا بِالْعَمَلِ الزَّكِيِّ وَالسَّعْيِ الْمَرْضِيِّ وَجازِنا بِالْميزانِ الْوَفِيِّ.
خدایا یادِ خود را در تنهایی و انجمن، روز وشب، آشکار و پنهان، خوشی و ناخشوی در دلِ ما انداز و ما را به ذکرِ خفی مأنوس گردان و به کارِ نیکو وکوشش پسندیده وادار، و به میزان کامل پاداشمان ده.
اِلـهي بِكَ هامَتِ الْقُلُوبُ الْوالِهَةُ وَعَلى مَعْرِفَتِكَ جُمِعَتِ الْعُقُولُ الْمُتَبايِنَةُ فَلا تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ اِلاّ بِذِكْراكَ وَلا تَسْكُنُ النُّفُوسُ اِلاّ عِنْدَ رُؤْياكَ اَنْتَ الْمُسَبَّحُ في كُلِّ مَكان وَالْمَعْبُودُ في كُلِّ زَمان وَالْمَوْجُودُ في كُلِّ اَوان وَالْمَدْعُوُّ بِكُلِّ لِسان، وَالْمُعَظَّمُ في كُلِّ جَنان وَاَسْتَغْفِرُكَ مِنْ كُلِّ لَذَّة بِغَيْرِ ذِكْرِكَ وَمِنْ كُلِّ راحَة بِغَيْرِ اُنْسِكَ وَمِنْ كُلِّ سُرُور بِغَيْرِ قُرْبِكَ وَمِنْ كُلِّ شُغْل بِغَيْرِ طاعَتِكَ.
خدایا دل‌هایِ سرگشته شیدایِ تواَند و خردهای گوناگون درشناسایی تو باهم‌اند، جز به دیدرات جان‌ها آرامش نپذیرد. تویی که درهمه جا به پاکی یادت کنند و در همه هنگام پرستشت نمایند و در همه آن تو را یابند و بهر زبان تو را خوانند و در همه دلها بزرگت دانند. از هر خوشی جز یادِ تو و از هر آسایش جز اُنسِ تو و از هر خرسندی جز نزدیکیِ تو و از هر کار جز فرمان‌برداریِ تو پشیمان وآمرزش خواهم.
اِلـهي اَنْتَ قُلْتَ وَقَوْلُكَ الْحَقُّ «يا اَيُّهَا الَّذينَ امَنُوا اذْكُرُوا اللهَ ذِكْراً كَثيراً وَسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَاَصيلاً» وَقُلْتَ وَقَوْلُكَ الْحَقُّ «فَاذْكُرُوني اَذْكُرْكُمْ» فَاَمَرْتَنا بِذِكْرِكَ وَوَعَدْ تَنا عَلَيْهِ اَنْ تَذْكُرَنا تَشْريفاً لَنا وَتَفْخيماً وَاِعْظاماً وَها نَحْنُ ذاكِرُوكَ كَما اَمَرْتَنا فَاَنْجِزْ لَنا ما وَعَدْتَنا يا ذاكِرَ الذّاكِرينَ وَيا اَرْحَمَ الرّحِمينَ.
خدایا تو خود فرموده‌ای وفرمایشت حقّ است که: ((ای کسانی‌که ایمان آورده‌اید خدا را بسیار یاد کنید و بامداد و شامگاه بستایید))و باز خود فرموده‌ای و سخنت حقّ است که: ((مرا یاد کنید تا شما را یاد کنم))تو به یاد خود ما را فرمان داده ای و به ما وعده کرده‌ای که چون یادت کنیم ما را یاد فرمایی تا مایه آبرومندی و شکوه و بزرگواریِ ما باشد، ماییم که تو را یاد می‌کنیم همان‌گونه که فرمان داده ای، پس تو نیز همان‌گونه که وعده فرموده‌ای حاجت ما را بر آورده‌ساز، ای یاد کننده از یادکنندگان و ای مهربانترین مهربانان.
اَلرّابِعَةُ عَشَر مُناجاتُ المُعتَصِميـنَ
بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ
اَلّلهُمَّ يا مَلاذَ اللاّئِذينَ وَيا مَعاذَ الْعائِذينَ وَيا مُنْجِيَ الْهالِكينَ وَيا عاصِمَ الْبائِسينَ وَيا راحِمَ الْمَساكينِ وَيا مُجيبَ الْمُضْطَرّينَ وَياكَنْزَ الْمُفْتَقِرينَ وَيا جابِرَ الْمُنْكَسِرينَ وَيا مَأوَى الْمُنْقَطِعينَ وَيا ناصِرَ الْمُسْتَضْعَفينَ وَيا مُجيرَ الْخائِفينَ وَيا مُغيثَ الْمَكْرُوبينَ وَيا حِصْنَ اللاّجئينَ اِنْ لَمْ اَعُذْ بِعِزَّتِكَ فَبِمَنْ اَعُوذُ وَاِنْ لَمْ اَلُذْ بِقُدْرَتِكَ فَبِمَنْ اَلُوذُ.