بسم اللّه الرحمن الرحیم
نحمدك اللهم یا منتهی قلوب المشتاقین و نشكرك باجابة آمال المحبین و نصلی علی حبیبك محمّد و آله الذین لهم عندك زلفی
اما بعد: چنین گوید مؤلف این سخنان محسن بن مرتضی تغمّده اللّه بالغفران كه چون طایفهای از متقشفه ظاهر محبت بندگان را نسبت با جناب اقدس الهی منكر بودند و دوستان الهی را به كفر و زندقه موسوم ساخته زبان طعن در حق ایشان میگشودند به خاطر رسید كه چند كلمه كه بدان معانی، حقایق از لباس استعاوات مكشوف و اصطلاحات غریبه قوم كه در ابیات ایشان مستعمل است معروف تواند شد بنویسد، و از اسراری كه به حقیقت محبت و حقیقت اشعار این طایفه اشعاری داشته باشد پرده برگیرد، شاید بدین وسیله زبان طعن طاعتان در شأن ذوی الشأن ایشان كوتاه شده و باعث بصیرت سالكان راه گردد،و در مستعدان محبت، انسی و قرب پدید آید و اصحاب ذوق را نشاطی وشوقی بیفزاید، دلهای مرده را در اهتزاز و ارواح افسرده را در پرواز، پس این كلمات رادر فصلی چند فراهم آورده و به مِشواق موسوم گردانید و من اللّه التأئید.