ای جان الهام پذیر! نه جان انس و جان و مَلَک کیسه داران نامۀ الهام‌اند، از فلک علوی و سفلی باشارتِ بی نشان غیب ملک سلطانی را نشان میکنند. اجرام و اجسام در مزدوری مکتب عقل موکب حقیقت فیض حرف حکمت میگیرند. ای نیک بخت فرزند بهین طبع افلاک علوی! نقش پدر در جهان سفلی بنمای، تا زیرکان جهان کراماتت ببینند. نه در سلک عشق عاشقان چشمۀ لؤلؤ حکمتی از بطون افعال و ارواح چند اسرار صفت آوری؟ اگر چند پیمایی عالم حدث، اللّه اللّه که در عدم گرد قدم نبینی، از پردۀ وحی که آسمان الهام بست، نعل رخش کبریا شده است، تو از قدم قدم چه لاف زنی، چون سمع و بصر قدیم نداری؟ خاطر برنده را بگوی که در اقالیم ربع مسکون مپوی که «سنریهم آیاتنا» از آفاق قدم بگسیخت و غزال رنگین دست چین بسطِ کون از بانگ هِزبر عزت ازل بگریخت. ای پیک رایگان! یک دم تو صد هزاریم یک روی تودر عشق تو و صد هزار ملک جم، چند بی حریف در آشیان فلک باشی و چند دُرّ ناسفتۀ لدنی در عالم نیستی باشی؟