ابوحمزۀ صوفی گوید در شطح که «اگر غفلت نبودی، صدیقان بمردندی از روح ذکر حق.»
قال: نیکو گفت که اگر انوار قدیم بنعت تجلی در دل صادق لحظه‌ئی بماند وجودش در وجد محترق شود. حق بکرم او را در پردۀ بشریت ساعتی بدارد، تا وجودش متلاشی نشود. از اینجا بود که سید راسخان محبت در ولایت تجرید توحید و مشاهدۀ صفات غیب جانرا از حق نشانه کرد، که «انّه لیغان علی قلبی». جانی که در تنزیه قدم مباشرت قدس صفات یافت در نایافت نعیم آلا، از هلال جلال محجوب شود. اگر نه چنین بودی، سفینۀ نفسش در قلزم قِدَم صر صر تجلی در هواء «دنی» نبردی ورای کون نبریدی. کون او فر سایۀ «ومَا أرسلناک الا رحمةً» نیافتی، لیکن آن سفینه بلنگرها «انّا عَرَضنا الامانة» بساحل «انّه لیغان علی قلبی» مربوط بود. آن مهتر عاشقان گوید- علیه السلام- که «غفلت رحمت خدای است بر بندگان خدای.»