شبلی در شطح گوید که «هزار سال گذشته با هزار سال آینده بگذار، وقت نقد نگاه دار، بر اشباح غرّه مشو».
قال: یعنی دهر ماضی و مستقبل مرغان حدث‌اند. در نور قِدم فنا چون تو بدان نور ملتبس گشتی، در وقت خویش ازلی صفت و ابدی نعت گشتی. مبالات به زمان و مکان و اعمار و اشباح مکن. چون تو با حق شدی، نقصان و زیادت عُمر فلک چکنی؟ مغرور مشو بسال و ماه! چون در غیب پنهان شدی، «لیس عند اللّه صباح و لامساء». وقت مشاهدت مقرون اصطفائیت ازلست، علم و فعل و عمر و عمل چکنی؟ نگفتند مر صوفیان «لی مع اللّه وقت» را که «لاتأسوا علی ما فاَتکم ولا تفرحوا بما آتاکم» تا کی حدیث لایجوز و یجوز؟ اگر در عشق صوفی شدی، قدم از خود بردار، که در آن دم عیسی روی شدی. در صفو صفات بجان صوفی شو. رنگ لیل و نهار در خنب عصر و خار بگذار. ازرق یک رنگ قاف از رنگ زمرد فعل دان. پارۀ خرقۀ جُستان مزابل کل بهای اختر گردون بینداز، نه در محشر سواران «یوم نحشر المتقین» همرنگ جامۀ جان‌اند و نزد جانان جان همرنگ آن جان آمد.