واسطی گوید که «آنک نفس خود را ملامت کند، بر حق شرک گرفت.»
قال: یعنی منازعت قدر کرد، و تفویض تقدیر با نفس کرد. آنک نفس خود را در ربوبیت قدیم متصرف دانست در حقیقت مشرک است و از رؤیت وحدت معزول. نگفتیم که دفتر خوان قدر از راه «کنتُ نبیّاً و آدم بین الماء و الطین» چون درآمد- علیه السلام- گفت «خلق اللّه مقادیر الخلق قبل أن یخلق السماوات و الأرض بخمسین ألف سنةٍ»؟ چه متهم داری آلای بیچون را؟ نه افعی قهر زمرد نفس در دهان دارد؟ نه ابلیس مکر حرز و تعویذ قدر نویسد؟ نه چشم بد ناقد قهرر! «و ان یکاد الذین کفروا لیزلقونک بأبصارهم» خواند؟ نه «کراماً کاتبین» در عمل نویسی حرف قدر فراموش کنند؟ از «لاتأمنوا» بند بپذیر و تیر «لاتیأسوا» در قدر بهیچ مگیر! نقد ضرب عشق برانداز! تو از قدم کیستی؟ نه هرچ دیدی مکر و تلبیس بود؟ نه هرچه دیدی، هوا و تهویس بود؟ اللّه اللّه! که زبان آوران توحید بمقراض «لا» تنزیه را زبان بریدندو آنچه گفتند او را بخلاف آن دیدند.