ای در نوای بلبلان طربناک ترنم طیب وصال تو! و ای بر شاخ گل، خبر گویان حُسنِ بهای تو! ای در ارحام اصداف قطرات مستمطرات بحر رحمت لؤلؤان جان بهای منعقد! ای کیوان بند در منزل برسک بهرام زهر از نیش عقرب خورده و در عرصۀ این زورق زراق مهرۀ هفتورنگ از مشتری و قمر برده، و بنحس قهر متحد توئی که نازادگان عدم را بعکس آفتاب قدم موجود کردی، و در سر اتحاد ﺑ«أناالحق» معروف بحق نوآوردگی تو که این نوآمده را عذر سبق قدم بخواهی، دانی که عدم با قدم آشنا نیست، و این حدیث جز «لم یلد و لم یولد» را گواه نیست.