فی شطح جعفر الحذاء رحمه اللّه

خاتم صوفیان و شاه عارفان و قبلۀ عاشقان شیخ ابوعبداللّه خفیف- قدس اللّه روحه- گوید که از طبر و کر توحید و شاه باز هوای تجرید جعفر حذاء پرسیدم که «معاینه است یا مشاهده؟» گفت «اگر عیان کنی، زندیقی و اگر شاهد شوی، متحیر گردی، لیکن حیرت درحیرت و بیابان در بیابان.»

قال: از مشاهدۀ عیان پرسید. درین عالم آنرا ابا کرد. مشاهدۀ قلب نشان کرد. در معاینۀ غیب بنعت جبروت اول تفسیر «لا تدرکه الأبصار» دیگر تفسیر «أو ألقی السمع و هو شهید.» سید «قاب قوسین»-علیه السلام- گفتیم که فرمود «رأیتُ ربی بقلبی» «و ما کذب الفؤاد ما رأی.» من از ترس تو ای سبکسار رعنا! شطح فردانیان را شرح نمی‌توانم داد که تو دربند نحو و تصریف و استعارت و سلب هر زمان نکتۀ «لیس کمثله» در آیت «لاتدرکه الأبصار» اندازی. من از جهان حدث چون بگذشتم بچشم قدم در حدث قدم بینم. حدث حجاب قدم نبینم، زیرا که در صولت تجلی خود و کون را باز نبینم. با مطرب عشق گفتم: ای قوال رعنا! زمزمۀ «أناالحق» کنی؟ گفت: از «سَتَرون ربکم» شرم می‌دارم که عندلیب «ألست» همدم آن دمست، از آن در یگانگی همه وحدت سر آید.