علی بن شلویه در وقت وفات در شطح گوید که «اگر خدای مرا شفا دهد، از توبت خویش توبت کنم، و شما را احکام تا بیان بنمایم.»
قال: یعنی در واجب حق توبت تقصیر کردم. توبت با سرگیرم و از تقصیر توبت استغفار کنم. این نکته برید راه نهفت. آنک در دنو جان از خلو مکان رفیق الأعلی بود، گفت- صلوات اللّه علیه و آله- «انّه لیغان علی قلبی و انّی لاستغفراللّه فی الیوم سبعین مرةً.» در عشق تکلف توبت نیست. خلق «ظلوماً جهولاً» در عشق در پیش گیر، که بار «انّا عرضنا الامانة» بر رخش عدم گرانست، و فرمان عشق در توبت شکستی عقل روان.