ابوالحسین هندی در شطح گوید که «متمسک کتاب علی الدوام ملاحظ حق است.»
قال: سرش ملاحظه غیب سرادق مجد است بنعت رؤیت صفات، زیرا که در مرآت قرآن چون قرآن حریف قرآن شد، چون اهل قرآن گشت. خاصّۀ حق هم خُلق قرآن شد، بچشم صفات جلال ذات بیند، چنانک گفت ضرغام بیشۀ علم لدنی امیرالمؤمنین علی- کرم اللّه وجهه- «انّ اللّه یتجلی لعباده فی القرآن.» شرح این کلمه پیش ازین گفته شد. ای مقری زاهد! تو چون قمری. چه بانگ داری، چون عروس قرآنرا در حجرۀ حروف پنهان داری؟ تا از حدث بیرون نیایی، در مکنون صفات از صدف آیات بیرون نیاری.