بندار بن حسین در شطح گوید که «هرکه یکی از شما منزلی عالی میخواهند من میخواهم که مرا عبودیت حاصل شدی.»
قال: این سخن از اعلاء حقایق است، یعنی هرچه گفتند از اتحاد و انبساط، همه عین تلبس عشق بود. از رؤیت صرف قدم و حقیقت معرفت ازل محجوب بودند. از عرش تا بثری لایق عبودیت واحد احد نیست، چون از عین کل سخن گویند. این سخن رمز شاهنشاه معراج ملکوتست- صلوات اللّه علیه- در معرفت ربوبیت و فنائ حدوثیت، چون گفت «اللهمّ! اجعلنی عبداً و أنا أعرفکم باللّه و أخوفکم منه.» و نیز نیران ملکوت از سر وحدانیت قِدم گفتند در عین فنا «سبحانک ما عرفناک حق معرفتک و ما عبدناک حق عبادتک.»