گویند: ابوسهل بیضاوی در وجد بود. مریدی صادق داشت، برزگری کردی. اتفاقاً مرید را در آن وقت نوبت آب بود. با خود اندیشه کرد که اگر بروم، از وقت شیخ باز مانم؛ و اگر باز ایستم از آب بازمانم. در خدمت شیخ توقف کرد، شیخ از وجد بیرون آمد مرید را گفت: «برو، که کشتۀ ترا آب دادند. من در حالتی بودم که اگر خواستمی که هر دانۀ تخم کشت زار بشماریدمی، توانستم.»
قال: این سخن سر فراستست هران دیده که از نور غیب نور گیرد، از عرش تا بثری، ذرات کون ببیند. چنین گوید نقش نگار سرای غیب- صلوات اللّه و سلامه علیه و آله- «اتقوا فراسة المؤمن، فانّه ینظر بنور اللّه.»