روزی گل بام بزنگ تبیرۀ ازل بشنیدم و در خلوت جان عروس قدم را بدیدم. عشقش را بعشق سجده بردم، مرا گفت «ای ثنوی! سر از خط خطّۀ قدم برگیر، که قرصۀ آفتاب سد فلک ازل غیم حدث نپذیرد.» گفتم «مراد توحید چیست؟» گفت «فقر از توحید.» گفتم: «حقیقت فقر چیست؟» گفت «سواد الوجه فی الدارین.» گفتم «این جای علامت حاصل توان کرد. سیاه روئی آن جهان کی تحمل تواند کرد؟» گفت «تا فضیحت دنیا وعقبی نکنی، اخلاص در فقر ندانی.» بخود فرو رفتم، و در بحر فنا غوطه خورد. گفتم «سیدی و مولائی! اگر چه سخت است، کعبه مثاب تایبان است، و مأمن گریخته. پایان محل رؤیتست. اصفیا را شاهد عرش است و کرسی است. زایرانرا محل ذکر است. عارفانرا آیت هدیست، عالمیان را «و من دخله کان آمناً». مهتر پاکان عشق گوید- علیه السلام- که «الحاجّ زوار اللّه، و المسجد بیت کل تقی».