فی الروایة ۱ للحلاج

حسین روایت کند «از ایمان معروف، از یقین موجود، از علم قدیم، که حق- سبحانه و تعالی- خلق را بدنیا امتحان کرد. هرکه بترک آن بگوید و او بر آن قادر باشد، او را در بهشت ده چندان هست.»

قال: ایمان معروف ایمان ظاهرست، یا معرفت ظاهر، یا کلمۀ «لا آله الا اللّه»، یا نماز بأرکان، یا خضوع، یا خشوع، یا طمأنینه، آنچ أصلست، ایمان غریزیست، که اصل فطرتست. یقین موجود آنچ از مباشرت نور فعل در قلب است، یا نور صفت. حقیقت این نور ذات می‌نماید، که از علم قدیم خبر می‌دهد هر دو صفات‌اند از نعوت ازل. امتحان خلق بدنیا تمیز صادق از کاذب. قال تعالی «لیبلوکم أیّکم أحسن عملاً» آن شبکات اهل بلاست. هرکه بحسن صفا بترک آن بگوید، او راست بهشت بها.