حسین روایت کند «از میثاق، از برهان، از مجمع قرآن، که خداوند- سبحانه و تعالی- صاحب آیات است، معید رُفات و محیی اموات است. آزال مطویست بیمین او، آباد مکسور نزد او. حق گوید- تبارک و تعالی- یعنی روز قیامت، که مَلِک مُلوکم و این آن روزست که همه روزها با آن چه رفته است، باز وی آید.»
قال: بمیثاق عقاید معرفت خواهد که حق- سبحانه و تعالی- در سطور لوح ارواح بنوشت، چنانک خبر دارد «أولئک کتب فی قلوبهم الایمان.» یا میثاق الهام که هر ساعت در دل نزول کند یا میثاق اول که اللّه خبرداد «ألست بربکم» و این صحیح است؛ یا میثاق رحمت بعلم که از ذات خبر داد بزبان برهان؛ برهان اصل صفاتست این درستست. بزبان افعال سخن گوید: افعال بزبان شواهد سخن گوید؛ شواهد برهانست، مجمع قرآن ذات قدیم است و قرآن صفت است، یا لوح محفوظ و این صحیح است؛ یا جبرئیل یا مصطفی- علیهما السلام-؛ یا قلب یا روح. معنی خبر از افراد قدیم از رسم قدم و ازل و أبد آن است که این أسما و نعوت عرفان عبادراست. و اگرنه، قبل و بعد و آزال و آباد نزد بروز ذات منقطع است بأسیافت ملک، سر اکوان از اعناق دهر دهاد برداشت، بیخ تخوم ارض قهر او برکند پوست از سر آسمان بیرون کرد. چون مطوی گشت، بیمین قدرت در کتم عدم دراندازد. همه فنا کند و خود بماند، چنانک خود بود. «لمن الملک الیوم؟ للّه» «و ماقدروا اللّه حق قدره و الارض جمیعاً قبصته یوم القیامة و السماوات مطویات بیمینه.»