حسین روایت کند «از ساعت ساعات، از حسن، از احسان، از ارادت، از حق- جل جلاله- که محبت محبان من بمحبت من دلیل است. ارادت أولیاء من بارادت من دلیل است، و مشیت عارفان بمشیت من دلیل است. هرچه هست، بعلم و قدرت و ارادت منست.»
قال: ساعت ساعات قیامتست. قال اللّه تعالی «و انّ الساع لآتیة» «لاریب فیها». یا آن ساعت که آدم در آن بیافرید، و آن زبدۀ بحر دهر دهارست و خلاصۀ جمیع ساعات و این صحیح است، یا اول دهر، یا اول ساعت، که حق سبحانه از وجه بقا رداء کبریا کشف کند اهل عبادت را؛ یا آن ساعت که حق تجلی کند در ساعات لیل و نهار؛ هر روزی از آن یک ساعت است؛ در آن دعا مستجاب است. حسن آدمست- علیه السلام- یا حوا یا حور، یا ساره، یا یوسف، یا یحیی، یا مصطفی- علیه الصلوة و السلام- یا قمر عرش، یا شمس یا کرسی، یا صورت ملک و این صحیح است؛ یا معدن حسن و آن فعل است. حسن صفت است. احسان قدرت است، یا معجز یا معرفت. ارادت صفت قایم است بذات قدیم. یا حسن روح است، یا حسن عقل است، و احسان علم است، و ارادت محبت قلب است. گفت «هر آنک بصفات من متصف شد، از من بندگانرا دلیل است بمن.» قال اللّه تعالی «و انّک لتهدی الی صراطٍ مستقیمٍ» «والیه یرجع الأمر کله.»