حسین روایت کند «از صورت حسنه، از جمعۀ قایمه، از شاهد کعبه، که حق راست- سبحانه- در هر روزی و شبی سیصد و شصت لمحه. در هر لمحه‌ئی روح حبیبی از احبا نزد خود برد و بدل آن یکی از خلصاء خویش باز کند و رحمت کند بنظر خود بجیب خویش بهفتاد هزار از آن کسانی که دعوی دوستی آن دوست کنند.»
قال: بصورت حسنه- و اللّه اعلم- صورت آدم خواهد- علیه السلام- یا صورت یوسف، یا صورت مصطفی- علیهما السلام- یا صورت بهشت، یا صورت رضوان، یا صورت عرش، یا صورت کرسی، یا صورت شریعت، یا صورت عافیت، یا صورت قلب، یا صورت عقل، یا صورت روح، یا صورت اسرافیل، یا صورت جبرئیل، یا صورت حسن التباس. ازین همه حقیقتش صورت شریعت است. جمعۀ قایمه جمعۀ معروفه است تا روز قیامت و این صحیح است؛ یا عید فطر یا عید اضحی، یا روز عرفه، و این صحیح است، یا روز قیامت «ذلک یوم مجموع له الناس و ذلک یوم مشهود.»
بشاهدِ کعبه آیات حق خواهد که ذوی الابصار را از کعبه ظاهری می‌شود «فیه آیات بینات» و این صحیح است؛ یا زوار کعبه از آدمی و ملک یا مقام ابراهیم- علیه السلام- و آن موضع قَدَم اوست و دانۀ جوهرست از بهشت؛ یا حجر اسود، یا اسمعیل- علیه السلام- یا انس حق که در کعبه است، یا قطب- علیه السلام- که پیوسته در حرم است، و او رئیس ابدا است. یا خضر- علیه السلام- یا سید زوار کعبۀ قدم، شاهنشاه مسند کرسی ازل، اخطب خطباء مهاد کرسی، افصح فصحاء زبان دانان عرش، آنک در لامکان مکانش خواند ودرکان کان بود، محمد مصطفی- صلوات اللّه علیه.-
حق گوید: نجباء صدیقانرا لمحات تجلیست در قبض ارواح ایشان از حق. بهر لمحه‌ئی روح صدیقی بستاند، و دیگریرا بنشاند بجای او درین عالم از عاشقان. خواجۀ جان سخن دان- علیه السلام- چنین اشارت کرده است در عبارات نبوی. چون در آن خلیفه حق نظر کند، او را برگزیند. بعد از آن هر که او را بیند، دوست دارد؛ بپذیردش و اگر بیشتر از هفتاد هزار باشند. همچنین خبر دار طوطی ملک قدم- صلوات اللّه علیه- گفت «بشفاعت یکی از امت من هفتاد هزار در بهشت روند بی حساب، و اُوَیس قرنی آن مشفع است.»