این نکتۀ نادر نگر، که در رمز الحان بلابل بلاء عشق، ای سنم رسیده! قدم بیان کردی و این عروس شادروان ازل نگر، که از محجر التباس برمز عشق عیان کردی. چسودست که چشم دهر ترا هنوز تمام ندیده است؟ مرغ جانت جز در نکرات آشیان ندارد. از آن در دو عالم آشنا ندارد. چند گوئی سخن از بحر وحدت، چون صافی کشان ملکوت باز شراب خانۀ جبروت رفتند، مپیمای قلزم اخضر جهان گیر أنائیت که چشم خفاش چشمۀ روشن نبیند.