در بیتی از شطح اشارت کند حسین بمعشوق که «روح من با روح تو بیآمیخت. در دوری و نزدیکی من توام تو منی.» کلمه اینست» مازجت روحک روحی.»
قال: این حال انس است در جمع و عین واحد و صورت علم در نص اعتقاد باز آنک افراد قدم از حدوث داند، چنانک گفت «الحق حق و الخلق خلق و لابأس.» مثل این در شطح بسی گفته شد.