حسین در شطح گوید که «مرقاة عارف نفس عارف است، عین او باب وصال ذات اوست.»
قال: یعنی نفس عارف محل مجاهده است. آن محل مدارج قلب است. قلب عتبۀ ابواب روحست. چون بمرقات مجاهدات بر شود بدروازۀ دل رفت. چون بعالم دل رسید، بجناح روح رسید؛ روح ذات اوست. چون بروح رسید بباب وصال قدم رسید. هر که بدین بحار عبر کند، بسفن ارادت نجات یابد از بحر حدث، و آنگاه مشاهدۀ قدم بیند. قال اللّه تعالی «ونهی النفس عن الهوی فان الجنّة هی المأوی.»