در بلا و نعمت اشارت کرد چون پرسیدند از آن هر دو، گفت «بلا اوست، و نعمت ازوست.»
قال: یعنی او بلاء دوستان است، چون مشاهدۀ جلالش عاشقان بلاکش را بوستان است. چون او سبب بلاست، در حقیقت خود بلاست. عاشقانرا بعشق و بلا مبتلا کند، چنانکه گفتیم. شعر: «بلائی یا بلائی فی بلاکا.» معنی «نعمت ازو» آنست که حظ خلق است ازو، نه اوست بعینه. بلا حق حق است بر خلق پیش از خلق، پس اوست که اوست. قال اللّه تعالی «و ما بکم من نعمةِ فمن اللّه» و قال «أاله مع اللّه؟»