اما ذیالنورین در مقام توسع افعال شطح است. متمکن بود در حقیقت، مخصوص باستقامت، سلیمان صفت بود و یوسف روی، متغیر نشد میان خزاین مُلک این عالم، زیرا که بحق توانگر بود. از حق ستدی و بحق دادی. آرایش را آلایش نبود. در قعر «الصافنات الجیاد» نگاه کن، تا از مغارب ازل آفتاب جلال باز آید. «لا ینبغی لاحد» از بُخل نبود. دانست که عین تفرقه عین جمع برنیاید. چون متصف شد بفناء قدم، غناء کونین او را کسوت حق آمد. لاجرم «هذا عطاؤنا فامنن، او امسک بغیر حساب» متمکن را صفت شد.