حسین گفت «میم اسم آخر است.»
قال: یعنی اسم قوس ثانی و آن مُلک ملکوت است.
«واسم دیگر زِهِ قوسِ اولست.»
یعنی ملک قوس ثانی، و آن ملکوتست، و آن زه قوس اولست و آن مُلک فعل جبروتست. قوس اول مُلک فعل جبروتست، و قوس ثانی مُلک ملکوت، و ملک صفات زه هر قوس است و ملک ذات تجلی خاص که سهم قدم است و آن تجلی سهم قوسین است. هدفش فعل حق است. فعل حق دل محمدست- صلی اللّه علیه و سلم- بدان رسانید سهم میم «ما أوحی» تا برسد بهدف میم ملک فواد محمدی، که مجتبی بود بنور رضا. احدی این حرف رمز اهل سکر شد، آنها که در غلبات بی عبارات از سر وله شطحیات رانند. آن نه عجمی و نه عربی باشد. شبه حق بود در حروف مقطعات که آن متشابهات است، چون الف و لام و میم و این کلمات غریب در بعضی اشارت گوید.