ای ثعبان موسی! مخائیل سحر و عقل و علم تنزیه در دهان تقدیس فروکش. عرش و کرسی احمام جنی و انسی در بحر قدسی غرق گردان، تا فرعون طبیعت در میادین الوهیّت «أنا ربّکم الاعلی» بگوید. از «لم یکن له کفواً احدٌ» شرم دار، که «أنا الحق» گویان جمله بردار غیرت‌اند. در بندگی دم زن، چندانکه خود را بدید در معرض فردانیت، بر در «لا اله الا اللّه» لاف «سبحانی» بزند.