حصری در شطح گوید که «کجااند محبان که دعوی میکنند که ما محبان حق‌ایم؟ جل اسمه. بگو تا او را کی دیدی؟ و در کدام موضع دیدی؟ و در کدام مجلس دیدی، تا او را دوست داشته‌ئی.»
قال: مشاهده را بی زمان و مکان از حدث مفرد کرد و آنگاه محبت برؤیت جمال قدم مقرون کرد. عارفانرا محبت را دو طرف نهاد. محبت آلا و نعما و محبت تجلی و لقا. محبت آلا عموم را دارد و محبت لقا اهل خصوص را دارد. آنگاه خبر داد که محبت آلا معلول است، زیرا که متعلق بوسایط است. بنقصان عطا نقصان کند مدعیانرا. از بهانۀ این محبت بیرون آورد. گفت: آنگاه محبت درست شود که بدیدۀ دوست دوست را ببینی، چنانک اختر شناس آسمان ازل- صلوات اللّه علیه و آله- گفت «رأیتُ ربی فی أحسن صورة». پس مرا گفت که «یا محمد! از من چیزی بخواه.» گفت «أسألک حُبّک و حب من یحبک.» ببین که چون ابر ابهام از حقیقت افهام برداشت. خبر داد که محبت رحمان از رؤیت رحمان است و در لقاء او جز محبت نخواست زیرا که محبت را مطیب دید و معرفت جناح مرغان جان یافت.