حصری در شطح گوید که «نمی‌بینی عز وقت را؟ چون از بلا بیرون آمدند، ببلایی مشغول شدند تا همۀ معنی ایشانرا مشغول کند، شغلی نیکو شغلی زشت.»
قال: از عزت وقت خبرداد. مستحسنات و مستقبحات را گفت که عارضات قضا و قدر است. بدیشان می‌گذرد طاعت و معصیت از بهر تربیت و تنقیت. هر شغلی از بلا سباقان صدق را زیادتیست عاشقان جلال را عنایتی، زیرا که اصطفائیت بغبار علل عاریت مکدر نشود. ندیدی که قبّۀ وحی ازل را و شهرستان بدیع فطرت آدم- علیه السلام- چون ابتلاء عاصیان او را زیادت اجتبائیت آمد؟ گفت «ثم اجتباه ربّه، فتاب علیه و هدی». نیز ممکن بود که غمخواری کرد عاشقانرا. گفت «غیرت قدم آن طالبان بحجاب بلیات از قدم محجوب گرداند»، چون آیت «کل من علیها فانٍ» برخواند، زیرا که حریف قدم جز قدم نیست، و حریف آدم جز آدم نیست.
مناجاة: ای نیکو گردانندۀ فعل در آشنایان! ای نیکو کار باطلاب مریدان! ای سوز دلها از نوازش درد تو! ای نشاط جانها از بخشایش فضل تو! جان گم شدگان عشق باش تا در مشهد عشق نمیرند. بنمای وجه بقا، تا مشتاقان دو کون را بهیچ نگیرند.