ای دل رنجور تویی که گنج گنجور عزّتی. ای سینۀ خسته تویی که صحن سماء عصمتی، ای روح ناتوان تویی که در عین اللّه عین اویی. آنچه دیدی بلیات عشق بود. سنت تازه دلان معرفت را سنتی. آن چه بلاها بود که از دست خامان نبردی؟ این چه زهرها بود که از کاس محبّت نخوردی؟ «فاصبر کما صبر اولو العزم من الرسل» ، «ذرهم یأکلوا و یتمتعوا». آخر این درد از آثار «سنة مَن قَدْ اَرْسلنا قبلک مِن رُسُلنا» است «ذَرْنی وَمَن خلقتُ وحیداً».