یکی پیش بایزید برخواند که «ان بطش ربّک لشدید.» گفت «بطش من از بطش او سختر است.»
قال: خبر داد از فراخنای کرم حق و رحمت و شفقت او بر بندگان و از تنگی و ناتمامی بشریت خویش. در «انّ اللّه یغفر الذنوب جمیعاً.» بنگر، و در «خلق الانسان ضعیفاً.» حق خبر داد درین حدیث از بخل ایشان و قلت رحم بر مجرم. گفت «قل لو أنتم تملکون خزاین رحمة ربی اذاً لامسکتم خشیة الانفاق». نیز عجب نیست که حق عارف بیش استیفا کند که حق خویش، چون حق خود جوید. تجلی بدو کند، و چون حق عارف خواهد تجلی بقهر کند. اینست سر «مَن أهانَ لی ولیّاً، فَقد بارَزَنی بالمحاربة.» ای بایزید! اگر اتصاف کل بودی، بعین کل بطنین یک رنگ بودی و در عین وحدت جمع جمع را در عین جمع دو بنمودی. صدر جان جان بمنقار ازل بشکافت، تا طیر وحدت دانۀ أنائیت از کام نیستی بستاند و در روی دریاء مُسرمد صمدیّت آیت «کل من علیها فانٍ» برخواند.