ابوموسی گوید که «احمد حَرْب حصیری بابویزید فرستاد، گفت: میخواهم که شب برین نماز کنی. پیغام فرستاد که عبادت اهل آسمان و زمین جمع کردم، و در بالشی نهادم و آن بالش را زیر سر نهادم.»
قال: در این سخن اشارت کند که معنی جانم از رسوم بتحقیق رسید، و از معاملت بحال و از عبادت بمراقبه و از مراقبه بمشاهده و از مشاهده بمعرفت و از معرفت بمحبت و از محبت بتجرید. چون بنهایت تجرید رسید در رؤیت قِدم در قِدم از رسم عدم فنا شد. عبادت اهل کون باکون در سطوات عظمت حق- جل جلاله- متلاشی دید. جملۀ وجودش از صورت عبودیت مشاهدۀ ربوبیت گشت. صورتش از نوافل بیاسود. سرّطه «ما أنزلنا علیک» برخوان. بعد از آنک خواجۀ «قاب قوسین» در عبادت قدمهاء گرانمایه رنجانید، گفتندش «عَلم أن سیکون منکم مَرضی».