جنید گفت: فقر دریای بلاست و بلای خداوند همگی عزت است. پرسیدند چرا فقیر صادق پانصد سال پیش از اغنیا مستوجب دخول به بهشت است؟ گفت: چون فقیری که فقط خدا را در پرستش پیش چشم داشته و همرای خدا در فقر خود بوده است از نابودی نعمت‌ها هراسی ندارد، چنان که غنی پیوسته از زوال خواسته می‌ترسد و فقیر همواره صبور و اندازه دار و شادمان است که خدا او را فقیر ساخته است تا دینش را صیانت کند و بی چیزی او را بپوشاند و از مردم مستغنی کند. چنین فقیری رواست که پانصد سال پیش از اغنیا به بهشت درآید و در روز قیامت از رنج حساب و عقاب رهیده باشد.
ابن جلا گفت: هر کس که در هنگام فقر ورع داشته باشد با نادانی حرام رانده خواهد شد. از جنید پرسیده شد که گرامی‌ترین مردم کیست؟ گفت: فقیر راضی. مزین گفت: مرز فقر آن است که فقیر از نیاز بریده نشود. جنید گفت: انسان به راستی فقر را درنمی‌یابد مگر آن که به دل درک کند که روزِ قیامت کسی بینواتر از او به محشر نخواهد آمد.