شیخ ابونصر- رحمة الله- گفت: صوفیان با فقها و اصحاب حدیث در اعتقاد و دانش پذیری همراهند و مخالفتی با دانش‌هاو روش های آنان ندارند چون این ویژگی صوفیان را از بدعت و هواپرستی دور می‌سازد و پیروِ پیشوای دین می‌نماید و صوفیان را در همۀ دانش‌ها همراه آنان می‌کند و هر کس از صوفیان که درجات اصحاب فقه و حدیث را درنیافته باشد و مقدار درایت و درک آنان را ندانسته باشد در هنگام ظهور مبهمات و مشکلات شرعی به آنان روی می‌کند. و هرگاه همگی اصحاب کلامی را گفتند همان را برمی‌گزیند و هرگاه در مشکلی چندگانه شدند، صوفی بهترین و تمام‌ترین را اختیار می‌نماید تا کار و حال دین رعایت گردد و بزرگ شود. در مذهب تصوف انجام مکروهات و جست وجوی تأویلات و تمایل به ثروت‌اندوزی و اقدام به شبهات پسندیده نیست چه این کردار دین را سست می‌سازد و نیز از دوراندیشی و احتیاط به دور است. مذهب صوفیان تنها آویزش به محکمات و ضروریات دین است، این چیزی است که ما از مذهب صوفیه و سیرت و سنت آنان در به کار داشت دانش‌های ظاهری که جاری بین عموم فقیهان و اصحاب حدیث است، دریافته ایم. صوفیان ازین فراتر می‌روند و فضاها و احوال برتر و جایگاه‌های رفیع‌تری را با انجام عبادات ودرک حقایق طاعات و کردارهای نیک درمی‌یابند. و صوفیان را در دین مراتب و امتیازات ویژه‌ای است که علما و فقیهان و اصحاب حدیث را نیست. گزارش این دراز خواهد گشت. فقط از بسیارها اندکی را می‌گویم تا از گفته‌هایم به ناگفته‌ها راه بری و دریابی- اگر خدای بخواهد-.