از جنید پرسیده شد اخلاص چیست؟گفت: ترک خودبینی و خود را در انجام کارها ندیدن. ابن عطا گفت: چیزی است که آدمی را از آفات خلاص کند. حارث محاسبی گفت: اخلاص خروج مردمان از معامله خداست و خودِ تو اولینِ مردمانی. ذوالنون گفت: اخلاص، کارهایی است که از چنگ دشمن رهیده باشد بدان گونه که دیگر نتواند آنها را فاسد سازد. ابویعقوب سوسی گفت: اخلاص آن است که چنان رفتار کنی که فرشته هم آن را نداند تا بتواند برایت بنویسد ونه دشمن آن را تباه کند ونه نفست از آن به شگفت درآید. از سهل بن عبدالله حکایت شده که گفت: اهل توحید بسیارند اما مخلصان اندکند. و گفت: فقط مخلص معنای ریا را می‌فهمد. بار دیگر جنید را از اخلاص پرسیدند. همان پاسخ پیشین را گفت: نشانۀ مخلص علاقه به خلوت برای مناجات با خداست و کم توجهی به اقبال خلق و پرستش پیوستۀ خدا و گریز از این که مردم بدانند که معاملۀ او با خدا چه‌سان است. گمانم از ابوالحسین نوری نشانۀ اخلاص را پرسیدند. گفت: گریز از همراهی با مردم.