و أیضاً منها موجودات ممكنه مظاهر و صور اسماء و صفات الهی‌اند و ظاهر در هر یك اسماء و صفات حقّ است به قدر قابلیت وی مر ظهور آن‌ها را پس همه موجودات را آینه‌های متعدد فرض كن و آنچه می‌بینی در ایشان، از كمالات محسوسه و معقول، صور اسماء و صفات حقّ تعالی دان! بلكه همۀ عالم را یك آینه فرض كن و در وی حقّ را بین به همه اسماء و صفات وی تا از اهل مشاهده باشی چنان‌كه در اوّل از اهل مكاشفه بودی پس از این برتر آی و چنین ملاحظه كن كه تو چون عالم را می‌بینی و می‌دانی و ذات تو محیط است به همه و همه مرتسمند در وی پس ذات تو آینه‌ای است مر آن‌ها را در اوّل مشاهدۀ حقّ سبحانه در غیر خود می‌كردی و اكنون در خود می‌كنی پس از این برتر آی و آن را ملاحظه كن كه ممكنات من حیث هی غیر موجودند پس ایشان را ازمیان بیرون كن و همه را صور تجلیات حقّ بین و قائم به وی پس همه كمال و جمال حقّند سبحانه كه در حقّ مشاهده می‌كنی بعد از آن از این برتر آی و خود را از میان بیرون كن و مدرك و مشاهد حقّ را بین فهو الشاهد و المشهود.