قَدْ ماتَ قَوْمٌ وَ ما ماتَتْ مَکارِمُهُمْوَ عاشَ قَوْمٌ وَ‌هُمْ فِینا کَأَمْواتِ
مَکارِم: جمع مَکْرُمَة. و أَمْوات: جمع مَیْت.
می‌فرماید: به حقیقت مردند قومی و نمرد بزرگواریهای ایشان، و زیستند قومی و ایشان در میان ما چون مردگانند. «شارح»
هر مرده که گوی نیکنامی بردهاز لوح حیات نام خود نسترده
هر زنده که نفع او بمردم نرسددر مذهب اهل فقر باشد مرده
٭٭٭
مَوْتُ التَّقیِّ حیاةٌ لا نَفادَ لهاقَدْ ماتَ قومٌ وهُمْ فی النّاسِ أحیاءُ