إِغْتَنِمْ رَکْعَتَیْنِ زُلْفیٰ إِلَی اللّٰهِإِذا کُنْتَ فارِغاً مُسْتَرِیحا
وَ إِذا هَمَمْتَ بِالْقَوْلِ فِی الْباطِلِفَاجْعَلْ مَکانَهُ التَّسْبِیحا
اِغْتِنام: غنیمت گرفتن. والرَّکْعَة: المرّةُ من الرُّکوعِ، و هو الانحناء. والزُّلْفیٰ: القُربةُ والمنزلة. و فَراغ و فُرُوغ: واپرداختن. و تَسْبِیح: «سبحان اللّه» گفتن.
می‌فرماید: غنیمت گیر دو رکعت را برای نزدیکی بخدا، چون باشی واپردازندهٔ برآسوده. و چون آهنگ کنی به سخن گفتن در باطل، پس بگردان بجای آن «سبحان اللّه» گفتن. «شارح»
ای برده ببام نه فلک توسن فکروز طبع تو زاده هر نفس معنی بکر
آن دم که به بیهوده دلت میل کندباید که بجای آن کنی حقّ را ذکر