صَدِيقُ عدُوِّی داخِلٌ فِی عَداوَتِیوَ إِنِّی لِمَنْ وَدَّ الصَّدِیقَ وَدُودُ
فَلا تَقْرَبَنْ مِنِّی وَأَنْتَ صَدِیقُهُفَإِنَّ الَّذِی بَیْنَ الْقُلُوبِ بَعِیدُ
می‌فرماید: دوستِ دشمنِ من داخل است در دشمنی من، و به درستی که من هر کسی را که دوست دارد دوست مرا، دوستم. پس نزدیک مشو به من، و حال آنکه تو دوست دشمن منی؛ چه به درستی که آنچه در میان دلهاست دورست. «شارح»
با خصم تو هر که یک نفس باشد دوستاین نکته بدان که دشمن جان تو اوست
زان پیش که غمازی خود فاش کندچون نافه بکش از سر او اول پوست