اِسْتِمْتاع: برخورداری گرفتن به چیزی. و مِیعاد: وعده‌گاه.
می‌فرماید: به درستی که آنها که بنا کردند، پس دراز شد بنای ایشان و برخورداری گرفتند به اهل و فرزندان، جاری شد بادها بر جای سرایهای ایشان، پس گویا که ایشان بودند بر وعده گاهی. «شارح»
فتح
ابن اعثم گوید: چون مرتضیٰ در وقت توجّه شام به مداین رسید، جریر به سهم بن طریف تیمی آثار کسریٰ می‌دید و بیت ثانی این قطعه می‌خواند، مرتضیٰ فرمود: «ویْحک! فلو قلتَ لهم: «كَمْ تَرَكُوا مِن جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ ٭ وَزُرُوعٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ ٭ وَنَعْمَةٍ كَانُوا فِيهَا فَاكِهِينَ ٭ كَذَلِكَ وَأَوْرَثْنَاهَا قَوْمًا آخَرِينَ ٭ فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّمَاء وَالْأَرْضُ وَمَا كَانُوا مُنظَرِينَ»۱ هؤلاء قومٌ کانوا وارثینَ، فأصبحوا موروثینَ، لم یشکروا النّعمةّ، فحلّت بهم النّقمةُ و سلبوا دنیاهم بالمعصیّةِ؛ فإیّاکم و کفرَ النّعمِ، لا یحلّ بکم النّقم.»
- - الدخان: ۲۵- ۲۹. ↑