أَصُولُ بِاللّهِ الّعَزِیزِ الأَمُجَدِوَ فالِقِ الْإِصْباحِ رَبِّ الْمَسْجِدِ
أَنا عَلِیٌّ وَ ابْنُ عَمِّ الْمُهْتَدِی
صَوْلَة: حمله بردن «از اول». والإِصْباحِ: فی الأصلِ مصدرُ «أَصْبَحَ»، إذا دخل فی الصّبح، سُمِّیَ به الصُّبحُ؛ فالمراد بفالِقِ الإِصْباحِ شاقٌّ عمودِ الصُّبحِ عن ظلمةِ اللَّیْلِ أو عن بیاضِ النَّهار، و می‌تواند بود که «أَصْباح» «به فتح همزه» باشد، جمع «صُبْح» به معنی بام. و مراد از مَسْجِد مسجد حرام.
می‌فرماید: حمله می‌برم بیاری خدای ارجمند بزرگوارتر و شکافندهٔ صبح، پروردگار مسجد حرام، من علی‌ام و پسر برادر پدر آن راه یافته. «شارح»
در رزم بود صبر و تحمل ما رادر بزم بود جاه و تجمّل ما را
در معرکه‌ای که مو بتن تیغ زندبر حضرت حقّ بود توکل ما را