قرآن کریمبه زبان فارسی

تحسین علم هدایت شعار و تقبیح جهل غوایت دثار

شرح دیوان منسوب به امیرالمؤمنین (ع) — قاضی کمال‌الدین میرحسین میبدی یزدی
الْعِلْمُ بِاللّهِ جِماعُ الشُّکْرِوَالْجَهْلُ بِاللّهِ جِماعُ الْکُفْرِ

الجِماع «بالکسر»: ما جمَع عدداً، یُقال: الخمرُ جِماعُ الإثم. والکُفْر: جحودُ النّعمةِ و هو ضدُّ الشَّکر. و باء برای قَسَم یا الصاق.

می‌فرماید: علم به خدا جمع کنندهٔ اصناف شُکر است، و جهل به خدا جمع کنندهٔ اجناس حقّ ناشناسی است. «شارح»

هر دل که زعلم و معرفت یافت کمالغافل نشود ز شکر حقّ در همه حال
وز جهل یکی که ماند در قید ضلالپیوسته کند نعمت حقّ را پامال