أَیَّ یَوْمَیِّ مِنَ الْمَوْتِ أَفِرّْیَوْمَ ما قُدِّرَ أَوْ یَوْمَ قُدِرْ
یَوْمَ ما قُدِّرَ لَمْ أَخّشَ الرَّدیٰوَ إِذا قُدِّرَ لَمْ یُغْنِ الْحَذِرْ
حَذِر: «به کسر ذال»: صفت مشبّهه. و أَیَّ یَوْمَیِّ مفعولٌ فیه أَفِرّ. و یَوْمَ مبنی بر فتح مضاف به جمله.
می‌فرماید: در کدام دو روز خود از مرگ بگریزم، روزی که تقدیر نشده با روزی که تقدیر شده؟ روزی که تقدیر نشده؛ نترسم از هلاک؛ و چون تقدیر شده باشد، باز ندارد پرهیز کننده مرگ را. «شارح»
روزی که قضا نیست نخواهی مردنور هست قضا کجا توان جان بردن
از مرگ تهی مساز پهلو که بآنسر منزل خود توان بدست آوردن