سُبْحَانَ رَبِّ الْعِبادِ وَالْوَبَرَهْوَ رازِقِ الْمُتَّقِینَ وَالْفَجَرَهْ
لَوْ کانَ رِزْقُ الْعِبادِ مَنْ جَلَدٍما نِلْتَ مَنْ رِزْقِ رَبِّنا مَدَرَهْ
فی الأساس: «ناقةٌ وَبِرَةٌ و وَبْراءُ: کثیرةُ الوَبَر»؛ وَبَر: پشم شتر. و اِتِّقاء: پرهیز کردن. و فُجُور: بی‌سامانی کردن. و مَدَر: کلوخ. و در بعضی نسخ بجای .وَ الوَبَرَة «یا وَبَرَة»؛ و وَبَرَة: نام شخصی .
می‌فرماید: پاکا پروردگار بندگان و شتران بسیار پشم و روزی دهندهٔ پرهیزکاران و بدکاران. اگر بودی روزی بندگان از سختی، نمی‌یافتی از روزی پروردگار ما کلوخی. «شارح»
دشمن که برهنه است از کسوت دیندارد بخیال ناز و نعمت تسکین
گر روزی ما به سعی و کوشش بودیسنگی نشدی روزی آن سگ به یقین